dinsdag 25 november 2008

Roc 2008 nog een filmpje

Kijk eens wat ik hier gevonden heb, een filmpje van Eurosport. Mooi zeer mooi, en eeeuh we zijn al ingeschreven voor volgend jaar, samen met Stefan en Bert. Deze laatste ging nooit nog deze marathon rijden, dit had echter meer te maken met de platte banden dan met het ritje.
Een paar dagen later en het bekijken van de prachtige foto's en natuurlijk de leuke week die we daar met zijn allen hebben meegemaakt, word de wereld helemaal anders.
Zeg nu zelf van het moment dat er een nummer op je stuur hangt is iedereen competitief, ik ken er zelfs die bij hoog en laag beweren van niet ...... maar waarom dan een mail sturen omdat je blijkbaar niet in de uitslag staat?
Ooit zullen ze mij toch eens gelijk moeten geven, nummers + uitslag=wedstrijd. En iedereen rijd dan voor wat hij of zij waard is. Zo moeilijk is dat nu toch niet om dat toe te geven.
Zeg nu zelf, indien anders, dan maakt het toch niet uit of je nu wel of niet bent opgenomen in een klassement, ook al heb je er voor betaald. En dan waren de platte banden van Bert jammer, maar dan had je weer meer tijd om van de omgeving te genieten.
Ik daarentegen zou gaan huilen, het duurt bij mij op zijn minst een 1/2 uur eer ik een binnenband heb gestoken, het gedacht alleen al, mijn handen zouden spontaan beginnen te beven van miserie en ik zou Jan en alleman vervloeken. En als ze mij vergaten in den uitslag zou ik klachtbrief schrijven naar Sarcosi, en ik zou er zeker nog een jaar over zeuren, mischien zelfs langer. En tegen dat ik kleinderen zou hebben, zou bompa nog altijd vertellen, ik heb vroeger heel lang geleden eens aan een wedstrijd deelgenomen te Frejus en wat ze me daar hebben geflikt, ........
Nogal een geluk dat we allemaal niet hetzelfde karakter hebben.

Grote prijs Fatima

Ik heb hier nog een leuk filmpje gevonden dankzij Filip. Filip, Dirk en mezelf hebben hier dit jaar aan deelgenomen en het was ontzettend leuk. Tot volgend jaar.
Overigens Filip won overtuigend de spurt.

zondag 2 november 2008

Roc d'Azur

Roc d'Azur
Video verzonden door COREMANS

woensdag 22 oktober 2008

donderdag 16 oktober 2008

Roc d'azur 2008

Het moest er ooit eens van komen, deze marathon word bestempeld als één van de mooiste van Europa. Samen met Eric en Bert hadden we een weekje Frankrijk gepland. Wij met de wagen en de vrouwen met het vliegtuig. Het is toch al vlug 12 uur rijden vanaf het Leuvense, maar éénmaal aangekomen bleek onze accomodatie dik in orde. De temperatuur viel best mee en de kamers met ontbijt waren proper en er was overigens een zwembad voorzien. Dit werd een weekje genieten. De volgende dag gingen we al direct op verkenning, Frejus beschikt over een klein centrum maar over een hele mooie haven, een rubber bootje ga je er niet gauw vinden. Op "Base Nature" waren ze alles al in orde aan het maken voor het weekend, ..... je staat daar direct met je mond vol tanden. Dit is hier echt wel groot, maar dan echt groooooot. Expositiehal, standen buiten, wereldbekerparcours bmx de finale werd hier gereden, dirt-parcours, enz. Paulissen was ook al aanwezig en na een korte gezellige babbel gingen we het parcours e


ens verkennen. (Hij won vrijdag en zondag, een unicum) Alle bordjes waren nog niet aangebracht maar met wat geluk en hulp van een Vlaming zaten we dan toch op de eerste beklimming. Niet extreem lang maar steil, en een rotsachtige ondergrond, oppassen voor het doorslippen. Eénmaal boven waren we al direct op temperatuur, en dan was het genieten van het uitzicht. Eens te meer besef je wat een leuk leven je hebt en hoe bevoorrecht je kan zijn om dit mee te maken. Aangezien we niet wisten hoe het parcours verder liep besloten om terug te keren, langs een mooie wandelweg. Tijd om de Sid Team en de Hope mini's eens te testen, het ging geweldig, ik haalde snelheden van boven de 50km/h, pas op het was daar geaccidenteerd naar beneden rijden ..... en toen miste ik mijn bocht. De snelheid was te hoog, zoals mijn euforie, de remmen werkte prima, maar ik bleef daar schuiven .... ABS was misschien een oplossing geweest. Ik kwam tot stilstand in de struiken, dewelke voorzien waren van lange doornen, we stonden dan ook meteen plat vanvoor. Dankzij de latex in de banden kon ik na het oppompen gewoon verder rijden. De vrienden hadden men remspoor ontdekt, met een brede glimlach als resultaat. Een gewaarschuwd mens is ...... we zouden wat reserve inbouwen tijdens de wedstrijd. Donderdag nog naar de Roc Down gaan kijken, bangelijk, die mannen rijden met crosmoto's zonder motor naar beneden en pakken elke hindernis alsof het een molshoop is, mooi zeer mooi. Het ziet er trouwens leuk uit en er hangt een gemoedelijke sfeer onder deze renners. Donderdagavond de bikes worden klaargezet, en dan slaat het noodlot toe, ik rijd met mijn teenslippers over een trapje en mijn bout van mijn zadelpen breekt af. Het was bijna 20h en ik stond daar zonder zadel, wat nu? Vlug naar een locale Orbea winkel, zij hadden enkel een korte zadelpen, ik ben nu niet zo groot, maar dit was toch een beetje te klein. Decathlon, open tot 21h, maar noppes. Bikepark dan maar, alles toe. Het water kwam bijna in mijn ogen te staan, de depressie kwam korterbij, ik was de rest van de avond niet meer te genieten. Heel de nacht geen oog dicht gedaan, piekeren over de zadelpen, 's morgens maar 2 pistolets binnengekregen om dan om 7h naar het bikepark te vertrekken en te hopen op. Er was al een pak volk, elk rennerskwartier bezocht maar géén succes, tot het laatste team "Keos" of zoiets zij hadden voor mij nog een zadelpen in bruikleen. Ik kan fietsen, joepie. De vrienden waren net gearriveerd, wij met zijn allen naar de start. Ze hadden me verteld, bij de start goed mee doorrijden tot aan de eerste helling, anders heb je file. Zogezegd zo gedaan, eenmaal aan de eerste helling reed ik gedisciplineerd volgens hartslag, kwestie van de man met de hamer niet tegen te komen. De eerste rotsafdaling was er eentje om van te smullen, je bent blij als je beneden aankomt en je zit nog steeds op je fiets. Buiten de helling van de Flute, deze was volgens mij één van de langste van het parcours, had je meer niet al te lange hellingen, maar wel steil met dito afdalingen. Die afdalingen, ....... je moet ze gereden hebben. Alhoewel er veel renners wijselijk besluiten om her en der af te stappen. Prutsers, nogthans deze prutser heeft één keer veel sjans gehad, mijn snelheid lag weer veel te hoog en met veel sjans, meer sjans dan techniek kwam ik net niet tot een fatale valpartij. Ik kwam veel volk van MTB Team Langdorp tegen, zij waren blijkbaar iets te snel vertrokken en moesten nu de rekening betalen. Behalve Luc Pauwels, deze Orbea dealer uit Hulshout bleef steeds in mijn buurt rijden en de laatste kilometers haspelden we dan ook te samen af. Tot hij bewust of onbewust mij in de laatste 3km een kwakje gaf, ik verwachte mij hier totaal niet aan en stak dan ook in het decor. Meteen schoot er een kramp in mijn been, ik geraakte potverdikke nog niet recht. Boys will be boys zeker. 5h27 was mijn eindtijd en een 74ste plaats bij de MA2 voor iemand die een heel jaar aan korte wedstrijden heeft deelgenomen, lang niet slecht. Ik had veel erger verwacht. Een beetje later kwamen de vrienden ook binnen, Bert was 3x plat gereden. Ik had als enig euvel dat ik telkens mijn ketting met de hand op het kleinste blad moest leggen, even afstappen voor elke helling dus, blijkbaar stond de derailleur wat scheef. maar dit is nu eens een echt mtb rit, leuke beklimmingen, technisch, nu en dan iets langer, bangelijke afdalingen, soms technisch, een beetje te technisch het komt er op aan hoe groot je hart dan is. Je hebt het fantastische uitzicht op de Rocqbrune (heel mooi bergje); je rijd op het einde over het strand, iedereen ligt daar in badpak. Ik kan zo blijven doorgaan. Zijn er dan ook minpunten, ja er is géén technisch bijstand op de marathon, en éénmaal de mannen van de 40km er bijkomen na ongeveer 50km is het gewoon balen. Ieder zijn plezier maar het is geweldig frustrerend, er zijn er sommige die al afstappen als de zon wat te laag staat. Te voet naar omhoog en te voet bergaf, en wij moeten dan maar proberen om er tussendoor te slalommen, wat niet altijd lukte. De dag nadien waren we d Roc Noir gaan rijden iets van een 50km en we stonden op de eerste startrij, maar hiervan gingen we nu eens genieten en bleven voor de gezelligheid dan ook bij elkaar. Behalve Eric, die kon niet jammer genoeg niet starten met darmproblemen. Op het einde bij de vrouwen nog ene gaan drinken op het strand. Leuk zeer leuk en we werden gespaard van platte banden. De zondag hebben we niet gereden, we stonden in startvak 7 ........dat wandelen zagen we niet zitten. We komen zeker nog eens terug, misschien al volgend jaar, wie weet.

woensdag 15 oktober 2008

maandag 29 september 2008

27 sep. Grote Prijs Fatima

Wel ik ging normaal wat rusten, aangezien de benen choco waren en we binnenkort vertrekken naar de Roc. Maar aangezien Filip en Dirk een wegrit gingen rijden te Pulle, besloot ik indien ik op tijd zou thuis zijn, de ploeg te gaan versterken. We moesten immers op zaterdag nog gaan werken en waren na goede gewoonte weer vrij laat terug, nog even gebeld met mijn companen, zij gingen mij desnoods inschrijven, nos problemos. Nog even geprobeerd om Marc te overtuigen om mee te gaan maar zonder succes, hij was wat verkouden. Eenmaal aangekomen bleek het parcours van ca. 2 km te gaan over kleine en smalle wegen, maar we hadden geluk er was niet te veel volk, buiten wat locale helden. Volgens mij werd deze wedstrijd ingericht door mannen van de Chiro, ik denk dat er een paar van hun leiders meefietsten. Er was namelijk een hele schare fans, met bijbehorende toetes en bellen. We gingen starten met net geen 40 man, waarvan denk ik een 10 man die echt regelmatig fietste en de rest deed gewoon mee voor de fun. Het wa dan ook mooi om te zien dat er zelfs iemand deelnam met een mtb, die het overigens niet onaardig deed. Het merendeel van de fietsen stamde nog uit de tijd dat Merckx nog elke week zijn koersen won, zij hadden dan ook een trui aangetrokken uit die tijd. Mooi, zeer mooi. Er zat zelfs iemand tussen met een oranje veiligheidshelm. Eerst een rondje achter de wagen en dan terug stoppen om te vertrekken voor 18 rondjes. Ik had toch een beetje schrik, komt met de leeftijd zeker, en besloot om in het begin al direct naar voor te rijden. Na twee rondjes lag het peloton al uiteen en bleven we met een dikke 10 man over, na een paar versnellingen waren we nog met 7. Filip trok direct met nog een andere jonge snaak in de aanval, het was nu zaak om de boel te controleren, en dit lukte ons aardig met zijn tweeën. Even geprobeerd om er alleen naar toe te rijden van op de kop, maar ik ben natuurlijk Nuyens niet, want iedereen bleef in het wiel, direct de benen weer stil. 5 rondjes later werden ze terug gegrepen. Toen was het onze beurt om weg te springen, eerst de de pa van Filip daarna ging ikzelf maar er geraakte niemand meer weg. Daarna werd er niet meer gereden, we cruisden tegen een snelheid van om en bij de 30km/h, alles dat vertrok werd toch terug gehaald. Het leuke daaraan was, we hadden iedereen al gedubbeld, maar het tweede peloton kwam ons terug voorbijgereden, tot grote hilariteit, komaan gasten nog een rondje. Bij het ingaan van de laatste ronde nog even gevraagd aan Dirk of dat ik voor hem de spurt moest aantrekken, maar hij vertelde me dat ik Bert moest in het oog houden, dit was blijkbaar één van de snelste. Ik nam zijn wiel, maar Bert begon nog voor de laatste rechte lijn aan te zetten, veel te vroeg natuurlijk, en bij het ingaan van de laatste 500m viel alles stil. Toen ontplofte de bom en vertrokken iedereen, Filip ging langs links, ik wilde in zijn wiel meegaan maar de deur werd dichtgesmeten, en ik moest terug gaan zitten. Maar Filip won wel overtuigend de spurt hij was dan ook de terechte winnaar en was sowieso de sterkste man in de koers. Ik kwam net achter Dirk binnen, het ploegsucces was compleet en de premies werden verdeeld, jammer dat ik niet kon blijven voor de frikadellen met krieken, maar ik moest nog een nachtshift gaan draaien. Het was een gezellig koers met sympathieke renners, en zeer mooie seingevers. De benen zijn nog altijd niet top, maar er zit beterschap in, de rug daarentegen. Het zal nu wel bijna gedaan zijn zeker met wegwedstrijden voor dit seizoen. Volgende week vertrekken we naar Frankrijk, hopelijk rijden we daar geen stukken en hebben we goed weer. Tegen volgend seizoen zouden we nog wat meer renners moeten hebben in de ploeg, dan kunnen we de koers meer controleren, ik vond dit best leuk.

maandag 15 september 2008

14 sep. Flanderscup Maasmechelen

Eindelijk was het zover de laatste manche van de Flanderscup vond plaats op de Duivelsberg, meestal rijden ze en schuiven ze hier met wagens door de bocht, nu mochten wij het eens gaan proberen. Het was in feite een parcours dat me wel lag, snel met 1 lange beklimming en dan een zandafdaling. Maar ik was nog naar de kinesist geweest met mijn knie en benen, resultaat de benen zijn blijkbaar choco. Mijn hoofdoel was om mijn top 10 plaats veilig te stellen, de verrassing was groot toen ik zag dat Rudy niet aanwezig was, hij rijd immers normaal nog net iets sneller en stond maar met een paar puntjes achter mij in het klassement. Vandaag waren het immers dubbele punten. Zaterdagavond was ik vroeg in bed gekropen, ik voelde mij wat verkouden. Aspe dinges gepakt en mijn bed in, ik volde mij al een stuk beter op zondagmorgen. De start dan, vertrekken op het circuit vanop de eerste startrij ....dat moet lukken. En we waren wonderwel goed weg. Richting de zandberg lagen we rond een 10de plaats schat ik. Bergop ging goed maar ik verkoos links en er kwamen er een deel mij toch rechts voorbij. Eenmaal boven, draaien en in de zandbak naar beneden. Normaal gezien ben ik bergaf niet zo slecht, maar hier, ik liet mijn fietske gaan, maar het ging telkens naar de verkeerde kant. Bijremmen, en dan ga je veel te traag bergaf. Het strafste van al ik ben daar geen enkele keer deftig naar beneden kunnen rijden. Een beetje later waren we met drieën Swakke, Patrick en bie bie. Ik had al vrij snel in de gaten dat ik beter was op de snelle stukken, en zij waren beter in de bergaf en de single tracks nadien. Bij mij duurt dat een ronde of 6 eer ik het parcours van buiten ken. Swakken zat dood, vertelde hij mij en pakte niet over. Ik wist toen al dat hij ging proberen om in die afdaling weg ter rijden, en zo gebeurde. Maar de benen waren redelijk, en hij bleef in het vizier, als we even doortrokken voor de helling kwamen we telkens op 20m. De voorlaatste ronde zou ik er wel naartoe rijden. Ik zag dat Joyce korter kwam, en dit was misschien de ideale springplank om mee in het wiel te gaan. Een ronde later was ze bij mij en Patrick en ze nam direct de kop. Het verbaasde mij dat Patrick vrij vlug haar wiel moest lossen. Ik dus met Joyce mee. We gaan rap bij Swakke zijn, en toen op die helling schakelde ik vanvoor kleiner en mijn derailleur ging mee naar omhoog, afgestapt, bleek dat mijn ketting vanvoor tussen mijn bladen zat. Ik kreeg die potverdikke niet tussen uit getrokken, lopen naar omhoog, daar stond wat volk en met zijn tweeën aan de ketting zitten sleuren en eindelijk kon ik terug fietsen. Bijna 2 minuten verloren, ........die zien we nooit meer terug. Van toen was het tempo rijden en de plaats handhaven, want er waren er nog 2 teruggekomen. Maar het ging redelijk vandaag. Moe maar tevreden, nog naar mijn voeten gekregen van het vrouwke, ik drink blijkbaar te weinig. De meetste vrouwen zouden content zijn ..... 15de plaats en normaal denk ik 8ste plaats in het algemeen klassement. Nu wat rusten en de benen wat laten reçuperen en dan daar de Roc. Ik vond het daar een zeer mooi en leuk parcours.

woensdag 10 september 2008

8 september wegrit te Pijpelheide

Het is straf ik geraak de laatste weken niet meer toe aan trainen, ik was dan ook altijd moe. Na de slechte benen van de vorige wedstrijd heb ik een weekje rust ingelast. Nu moeten we zeggen, mijn zadel was 2,5cm gezakt en donderdagavond is mijn vrouw met mij naar spoedgevallen kunnen rijden. Ik had krampen in maag en darmen en het werd steeds erger en erger, volgens mijn doktor was het hoog tijd om te vertrekken. 's Avonds om 23h was ik genezen verklaard, ze hadden niet echt iets gevonden, een probleem dat blijkbaar toch jaarlijks terug komt. Want ieder jaar rond nieuwjaar lig ik op spoed, en nog geen enkele keer hebben ze iets gevonden. Raar, maar des te beter. Zondag was ik te laat aan de start te Messelbroek, thuiswedstrijd en toch te laat. Ik had me weer vergist van startuur. De weinige uren slaap van de nacht ervoor zal er wel voor iets tussen zitten. Maandag was er een koers te Pijpelheide, 18h15 ......om 18h was ik nog in Aarschot, ik moet wat langer werken vandaar. Toch even gebeld met Dirk Van Dijck, het is zijne grote prijs, vandaar. Zou ik nog afkomen of niet? Volgens Dirk had ik nog tijd genoeg, dus gas geven was de boodschap. Hamilton, mocht er eens achterkomen. Bij elk rood licht probeerde ik mijn koerstenue aan te trekken, met het gevolg dat ik half naakt in de wagen zat. Hopelijk moet ik nu nergens niet stoppen voor de politie. Eenmaal aangekomen stonden ze allemaal al klaar, ik mocht nog starten, gestart zonder nummer. We hadden nog niks gegeten of gedronken, we zullen wel zien. Bij het vertrek vroeg ik al direct naar welke kant gaat den eerste bocht? Ik wist niet hoe het parcours verliep. De eerste bocht was naar links, met dan direct daarna 4 haakse bochten om dan uit te komen op een lang recht stuk. Na de eerste ronde stond mijn mond al wagenwijd open, ik trapte al een beetje op mijn adem. Zo, koud vertrekken is toch niet alles. Overigens had ik niet de tijd gehad om iets te eten of te drinken. Vlammen moesten we nu doen en zo gebeurde. de eerste rondjes draaide ik vlot mee vooraan in het peloton, ik heb een keer op kop gehangen, ik was een keer weg gespurt. Maar het was nog lang, Filip de ploegmaat is duidelijk wat slimmer dan deze ouwe want hij hield zich nog wat gedeisd. Later was hij wel even weg met een groepje, waar de uiteindelijke winnaar bij zat. Er was al iemand gevallen in de bocht, gewoon zijn wiel weg vanvoor zonder veel erg. Maar een beetje later was er een serieuze valpartij met een heleboel renners, op die moment moet je gewoon veel geluk hebben dat je dan niet in de buurt zit. De ronde later was den 100 ene aan het verzorgen, resultaat ...sleutelbeen over. Het is toch maar iets akelig zo'n valpartij, je ruikt het rubber van het remmen, je hoort al die carbonfietsen kraken, je ziet ze ook door de lucht vliegen en iedereen roept en tiert. Het ging bij mij vlot, mijn ademhaling was onder controle en ik had mij meer vanachter gezet om zo de laatste ronde nog iets te proberen. Maar zover is het spijtig genoeg niet gekomen. Met nog 5 rondjes te gaan bleek ik last te krijgen in mijn rechterbovenbil, fietsen ging nog maar dat sleuren en optrekken na een bocht ging steeds minder en minder. Ik had echt schrik om daarineens met een verkrampt been te zitten, in uw bovenbillen is dat geen lachertje. Gevolg ik trok niet meer door, maar dan moest ik telkens het wiel lossen. En die gasten die dan in uw wiel zitten die kunnen daar dan niet mee lachen. Ik besloot dan maar om bij het ingaan van de laatste ronde te stoppen aan de meet, het had toch geen zin. Filip had nog net prijs. Ik was al bij al tevreden. Koud vertrokken, niet kunnen eten, alleen spijtig van die kramp. Ons gemiddelde lag rond de 42,3 km/h, regelmatig haalden we 50 km/h. Vorig jaar moest ik hier niet aan denken, nu lukt mij dit vrij aardig. Voor een oude mountainbiker is dat zo slecht nog niet. Zondag is er de laatste manche van de Flanderscup, we staan 7de .....hopelijk heb ik nog eens goede benen, want dat is al een tijdje geleden.

maandag 1 september 2008

24h Westerlo 2008 filmpje

Het even geduurd maar hier zijn wat sfeerbeelden van de 24h van Westerlo.
Teamchef Dirk en zijn knappe toekomstige schoondochter, bedankt voor de foto's.

zondag 31 augustus 2008

31 aug. Flanderscup Langdorp

Aangezien mijn Alma fiets binnen is met lakschade rijden we momenteel met onze Lanza. Het feit dat den emmer helemaal leeg is brengt met zich mee dat ik langs geen kanten goed zit op die fiets. Strafst van al, ik denk zelfs dat de geometrie exact hetzelfde is. De knie, de rug, alles doet pijn, en dan een parcours kort bij huis "De Bosberg". Deze berg heeft geen geheimen, je moet hier goed zitten of je word hier gewoon afgestraft. De dagen ervoor was het al een drukte van jewelste op deze berg, dat zijn al die gasten die niet trainen die daar dan aan het rijden zijn. Op donderdag had ik de kleinste meegenomen, hij vloog op de eerste berg serieus naar omhoog, en toen had ik het al moeten weten. Want zelfs toen deden mijn benen al pijn, mijne kleine is 6 jaar. Van de moment dat het niet meer gaat begint dit ook in het koppeke te spelen. Zondag net voor de start begint er aan mijn fiets alles te haperen, vlug naar de Luc, hij steekt vlug een nieuw binnenblad en een ketting. Nu had ik geen excuses meer. Ik was al met de fiets naar daar gereden, in de hoop om zo mijn benen toch iet of wat los te krijgen. De start, momenteel 8ste in het klassement, dus ik mag starten op de eerste rij. Zoals gewoonlijk heeft de Beny Menaerts lak aan de startvolgorde en hij positioneert zich naast mij. Raar dat die gasten van de bond daar niet op reageren, want het is elke week hetzelfde verhaal. Voor mij niet gelaten, hij rijd toch veel te snel voor mij. Je moet bij de start zien dat je bij de eerste boven bent, want dan draaien ze een single track op en is opschuiven even niet meer mogelijk. Opschuiven, tegen dat ik boven ben hang ik al laatste. Het gaat echt slecht, de benen doen dan al ontzettend pijn. Ne mens word van minder depressief. Even later kan ik er toch een paar inhalen en dan kan mijn lijdensweg beginnen. Ik rijd nergens maar dan ook nergens lekker. Niet bergop niet bergaf, niet op de weinige vlakke stukken. Een paar rondjes hangen we met 5 masters bijeen, een beetje later spurten zij één voor één weg. Ik ben te plat veel te plat. Uiteindelijk komt er in de laatste ronde nog iemand aansluiten, ik besluit niet te wachten op de spurt, maar trek nog één keer wat door. Hij moet terug lossen, had hij even aangeklampt had ik hoogstwaarschijnlijk mijn benen stilgehouden. Resultaat 19de. Het parcours was prachtig, het weer was prachtig, de supporters waren prachtig. Alles maar dan ook alles was prachtig, behalve deze jonge renner. Ik moet me erbij neerleggen, het gaat niet beter momenteel. Mountainbike is een vrij eerlijke sport. De sterksten winnen of rijden voor u. Al bij al mij toch goed geamuseerd. Johnny was 4de, Marc, 10de of 12de. En bij de fun catogerie, waren onze jonge snaken in goede doen, Tom werd 15de bij de A's en Filip 8ste bij de B's. Ik moet u niet vertellen dat hun rondetijden veel beter waren dan de mijn. Nog eentje te gaan in Maasmechelen, naar het schijnt een snel parcours, misschien ligt dat beter voor deze dikke. Volgende week ga ik toch eens mijn bloed laten onderzoeken. Hoogstwaarschijnlijk gaan ze niks vinden, ........ maar je weet maar nooit.

zondag 24 augustus 2008

23 aug. Flanderscup Heuvelland

Het einde van de Flanderscup komt stilletjes aan in zicht, en eerlijk gezegd het mocht van mij nu al gedaan zijn. Ik recupureer veel te slecht en ik geraak niet aan mijn wekelijkse trainingskilometers, tot nu toe vielen de resultaten nog mee. Maar dit kan niet blijven duren, we hebben nu ook een nieuw letsel om over te zeuren, namelijk mijn linkerknie. Ik heb deze al laten inspuiten, het was beter maar het gevoel is nu als tandpijn. Er zijn leuker dingen in het leven. Heuvelland, daar moesten we zijn vandaak 180km enkel met de wagen, volgens mijn vrouw ben ik goed zot. Het parcours is gelegen aan de Kemelberg, en er vertrekt ook zo'n stoeltjeslift. Je kan dan daar de natuur bewonderen vanuit zo'n stoeltje ettelijke meters boven de grond. Het was daar een gezellige bende, Johnny, Marc, Tom en Filip die was onderweg, gezellig. Met zijn vieren een verkenningsrondje gemaakt, het was daar niet van de poes, de hellingen bergop waren te vettig, dus tevoet en bergaf "blij dat ik glij" het was daar niet echt slijk, buiten die stukken. Dit leidde tot hilarische momenten, in de eerste vettig afdaling lagen we daar met zijn 4en tegen de Vlaams klei, man, man. Halverwege het rondje reden we naar het vertrek. Zeer mooi, een heel lange asfalt strook sterk bergop. Ik was blij er waren maar 14 renners afgezakt, zaterdag en een technisch parcour in combinatie met de gevallen regen van de afgelopen dagen kon één van de oorzaken zijn. Ik was opgelucht, als ik uitrij ben ik zeker 14de. We starten asfalt bergop, en direct wist ik hoe laat het was. Ik kon niet mee, ik kreeg geen adem. Er zijn leuker dingen dan iedereen zien weg te rijden. Ik was daar met mijn Lanza want mijn Alma was binnen met lakschade, garantiegeval. Het was toch even wennen, maar het was niet het fietske maar de bene den adem, het ging niet. Op het einde van de eerste ronde begon mijn body van mijn Mavic wiel te zoemen en te ratelen. Dat ik nu niet kon volgen geen probleem, maar niet uitrijden ..... 180km en dan 1 rondje, ik besloot direct op veilig ter rijden en niet zot te doen. 14de waren we sowieso, beter was mooi meegenomen. Niet zot doen, ik had die eerste afdaling aan de start niet verkent, ik dook daar een gat in naar beneden, 3 salto's in Peking stond ik ongetwijfeld op het podium. Was me dat verschieten, fiets heel ikke nog heel, verder en fietsen. Vroeger met het voetballen hadden ze me van het plein moeten dragen. De volgende afdaling waar we allemaal tegen de grond lagen tijdens de opwarming lukte nu wel, al was het maar kiele kiele. Marc was vanaf de eerste meters vertrokken en ik was vandaag veel te plat. Heel de koers maar op tempo gereden en de voorlaatse ronde nog eens goed op mijne zak, weer in die 2de helling, vlug recht en, inderdaad terug op mijne buik. Sjans dat hier niet teveel volk stond. de laatste ronde ging ik geen risico's meer nemen, ik ging overal te voet bergaf. De laatste ronde gingen we met zijn tweeën in maar ik had gemerkt, dat ik in het klimmen iets sterker was, en in de bosstrook in de vettige delen maakte ik telkens wat meters. De laatste 500m nog ene ingehaald, die stond helemaal geparkeerd. En zo toch nog 10de geworden. Maar den emmer is leeg, er zit nog weinig power in mijn benen, nog 3 weken en dan gaan we wat rusten. Goed voor de knie, hopelijk kunnen we onze top 10 plaats handhaven in de algemene rangschikking. Maar aangezien de laatste wedstrijd dubbele punten oplevert, zal dit er niet inzitten. Of we moeten nog eens een goede dag hebben, wie weet. Marc was 7de en Johnny 5de. Tom en Filip reden in de Funklasse een sterke race, ze reden bovendien vele sneller dan mezelf. Maar ik ben dan ook al oud en zo op het einde van het seizoen stilletjes aan versleten. Foto's volgen.

17 aug. wegkoers 's Gravenwezel

Zondag 13h30, net uit mijn bed na een nachtje werken. Wat gaan we doen losrijden of met Luc nog een wedstrijdje gaan meerijden in het Antwerpse? Dan toch maar gekozen voor het 2de. Richting Antwerpen, volgens Luc een lange strook kassei en heel wat klinkerbanen. Ginds aangekomen waren er nog niet zoveel renners ingeschreven, we zouden met 42 renner van start gaan en de eerste 30 hadden prijs, je moest wel de halve koers minimum uitrijden. Het was daar een klein rondje van een dikke 4km, met nogal wat draaien en keren maar steeds op brede wegen. Luc stond nerveus als eerste aan de start, ik stond een beetje verderop. 3,2,1 en we waren weg, ze starten hier niet zo als bij de wedstrijden in het mtb'en geen getrek en geen geduw. Maar na de eerste bocht trekken ze wel door tot boven de 50km/h. Ze trokken van bocht naar bocht, het nadeel van weinig renners is, je geraakt als je niet oplet gemakkelijk vanachter. De benen van gisteren had ik jammer genoeg vandaag niet meer, ik moest mij pijn doen om in het wiel te volgen, het viel dan ook niet echt stil, en dan die kl*****te kassei, ik in het gootje, maar een echt veilig gevoel had je daar niet als je boven de 40km/h aan het rijden bent. In het begin was Luc er nog bij maar na een paar rondjes had ik hem uit het oog verloren. Na 8 rondjes had ik al een paar gaten moeten dichten, en weer werd er een gat getrokken ik dook bij de winnaar van Baal in het wiel, met de hoop die rijd dat gat wel toe, maar die zat ook à bloc, achter mij deden ze ook al niet veel moeite ..... het peloton lag in twee. We hebben daarna met nog zo'n 10 geprobeerd om het gat toe te rijden maar zonder succes, niet iedereen wilde meerijden. Op zich vond ik het niet erg, nu ging het tempo er wat uit, maar we bleven wel boven de 40km/h rijden, het Olympisch minimum zeker. Onze achterstand werd echter te groot en op 8 ronden van het einde mochten we gaan spurten, daar zat daar ne beer voor mij, ik dacht ik pak die zijn wiel, maar links gingen ze lopen, en mijne beer kwam te traag in gang. En bij mij was het vet van de soep. Te zwaar weekend zekertoch nog 28ste geworden, joepie prijs. We zijn toch vlug gelukkig tegenwoordig. 's Avonds had ik weer last van de knie, dat begint stilletjes aan op mijn systeem te werken. We gaan toch proberen om volgende week wat te trainen. Zondag gaan we een MTB wedstrijd rijden in Heuvelland, ik ben eens benieuwd.

maandag 18 augustus 2008

16 aug. wegkoers Berlaar

Zaterdag, ik moet deze avond gaan draaien dus morgenvroeg gaan we zeker niet fietsen. Aangezien ik mijn tuinhhuis met mijn vader aan het vloeren ben, heb ik deze week amper mijn fiets gezien. Ik had zin na mijn eerste geslaagde avontuur te Baal om nog eens een wegkoers mee te rijden. Op aanraden van Filip reed ik naar Berlaar, het was eerder vliegen dan rijden, aangezien ik om 14h nog steeds niet was vertrokken. De koers, voor wielertoeristen, starte om 15h. Toch nog op tijd aangekomen, we waren met 104 renners op een niet al te moeilijke omloop. De mannen van de Knoet waren ook present, het was maar af te wachten of ik deze race zou kunnen uitrijden, nu niet dat ik daar van wakker lig. We moesten eerst een rondje achter de wagen en dan mochten we voluit rijden. Al vanaf de tweede ronde voelden de benen goed aan. Aangezien het een redelijke hectische wedstrijd was, er werd van links naar rechts gefiets. Je kon je elke ronde aan een valpartij verwachten, ik had daar hoe dan ook geen zin in. Dus ik besloot om maar wat vooruit te gaan fietsen. Lekker vanvoor in het peloton, het ging me nog vrij gemakkelijk af ook. Eens geprobeerd om van het peloton weg te rijden, maar daar heb ik nog te weinig dash voor in mijn benen. Misschien in de winter eens wat trainen op kracht. Er geraakte niemand niet weg, en het ging een massaspurt worden. Bij het ingaan van de laatste ronde, gingen er er dan toch een paar bij liggen. Verwonderlijk, dit had elke ronde al kunnen gebeuren. Blijft toch maar een akelig geluid. Aangezien er 100m voor de meet nog een haaks bocht was, was het zaak om vooraan te zitten en aan de buitenkant. Ik zat vooraan maar aan de binnenkant, van spurten kwam niet veel in huis. We zaten ergens bij de eerste 20 gepositioneerd. Het ging goed vandaag.

maandag 11 augustus 2008

9 aug Pfalzerwald

Als je praat over een singeltrack paradijs, wel dit is er één. Het voordeel je moet er nog niet te ver voor rijden. Voor mij is dit vele mooier biken dan de Dolomitie, natuurlijk heb je hier minder hoogtemeters en minder mooie uitzichten, maar het is zoveel leuker. Vorig jaar hadden we hier ook aan deelgenomen, toen had ik gekozen voor de 60km, en ik was blijkbaar 4de algemeen en eerste 40+. Aangezien ik dit jaar mij meer heb toegelegd op het vlammen op de korte afstand, koos ik resoluut voor de 45 km. Vorig jaar was er een massastart, dit jaar starten we in verschillende boxen afhankelijk van de afstand, natuurlijk stonden wij in de laatste box met onze blauwe nummertjes. Ik vond het al raar toen de mannen van de langste afstand vertrokken er een heleboel vanuit onze box meevertrokken, hetzij dan wel langs een omweg .... ik was me toen van nog geen kwaad opzet bewust. Zeker 5 a 10 min later vertrok de 2de box, en nog eens 5 a 10 min later vertrokken wij. 10, 9, ......1 start, spurten om vooraan te zitten, er kwam mij een jong gastje voorbijgevlamd, ik moest maken dat ik in zijn wiel zat. Amai, die heeft power in zijn benen. Ik was dan ook blij dat hij minderde op de eerste klim. Ik zat toen in een kopgroep van 4, maar na 5 km begonnen de prachtige trails en de miserie, want toen hadden we de laatste van de 70 km al bijgebeend, .......wachten en nog eens wachten. De klimmetjes liggen mij wel ze zijn niet te steil en diegene die dan echt wel steil zijn zijn niet te lang. Overigens net voor de start merkte ik dat mijn buitenblad was losgekomen, vandaar de problemen vorige week met mijn ketting, bedankt Johan en Sven. Op de klimmetjes moesten de mannen mij telkens laten gaan en iets later waren we maar met zijn tweeën meer. Altijd maar roepen, die erste zind hier, er gingen nogthans maar weinigen opzij. Duitse mentaliteit zeker, of gewoon veel te weinig plaats. Een beetje later kwamen we de eerste UB biker tegen, Le President, hij riep mij motiverend toe "zijt ge nu pas hier", pasop dat kwam zo droog uit zijn mond als den oudste zandkorrel uit de Saharawoestijn. Aan de drankpost, halverwege koers waren we nog steeds met zijn tweeen, ik maar roepen om te passeren, want iederren stond daar in het midden van de weg, tot groot jolijt van Johan, die we daar passeerden. Het bleef een opvolging van prachtige singel trails en dito klimmetjes en afdalingen, niet te zwaar maar ontzettend leuk. Na die drankpost lag alles een beetje verder uit elkaar en konden we het tempo goed hoog houden. Mijne Duitse vriend moest lossen met krampen in de laatste 10 km, den ouwe alleen op kop, een paar kilometers later kwamen we weer op parcours van de eerste kilometers. Maar daar passeerden ik plots een paar bikers met blauwe nummertjes, doemme ik ben verkeerd gereden ...... of toch niet? In mijn beste Duits vroeg ik hoeveel km zij al hadden afgelegd, ....... 40 km vertelden ze mij. Ik vroeg hen hoe het kwam dat zij voor mij waren aangezien ik op kop reed van de korte afstand. Zonder rood op de wangen te worden antwoorden ze mij met "gestart in de eerste box". Man, man, man ..... ge zou zo uw stuur in tweeën breken van frustratie. Het zullen hoogstwaarschijnlijk ook niet de enigste zijn die gestart zijn in de eerste box. Bij aankomst nog even mijn ongenoegen geuit tegen de paljas achter de laptop, maar hij kon er niks aan doen. Mijn jonge achtervolgers kwamen iets later binnen, die mannen waren ver van blij. Achteraf blijkt dat ik 9de sta gerangschikt en 3de van de +40. Bie, bie was wel 1ste overall, 1 week later kunnen we allemaal relativeren. Ik heb me daar geweldig geamuseerd met het oranje geweld. Nadien ben ik met Benny en Johan de laatste lus nog gaan meefietsen, mannen met karakter. De dag nadien zijn we de 2de lus nog eens gaan fietsen met de hele bende. We hebben goed gelachen, het was een prachtig parcours en het was zalig weer, wat moet ne mens nog meer hebben. Johan hebben ze 's nachts nog moeten afvoeren met een niercrisis, maar hij is al aan beter hand. Leuke anekdote, ik bestel daar een Wiener Schnitzel met friet, ik laat de Schntizel vervangen door een omelet, rarara wat krijg ik op mijn bord .......... een Schnitzel en een omelet zonder frieten.

maandag 4 augustus 2008

3 aug. Flanderscup Kessel

Ik was gisteren moeten gaan draaien en normaal ging ik niet rijden, want voor de eerste keer heb ik met het fietsen een blessure opgelopen. Niet de gekende kwalen aan mijn rug maar kleine spierscheurtjes in mijn knie. Het was niet erg maar ik moest rusten. Van dinsdag niets meer gedaan en braaf naar menneer doktoor geluisterd. Ik sta in het klassement op een 9de plaats, dus moesten we wel gaan fietsen, met het besef dat ik deze positie toch niet kan handhaven tot op het einde. Marc ging meerijden en Tom kwam supporteren en foto's nemen. Wij 's morgens naar Kessel, zelf vind ik dit een zeer mooi parcours. Niet al te technisch, maar er zitten toch op het fort verschillende klimmetjes in. Ik was weer geweldig slecht vertrokken, maar kon het tempo redelijk goed volgen, Marc zat iets later in mijn wiel, in de 2de ronde liet ik hem passeren en schoof samen met Rudi Geentjes aan. Met zijn drieën reden we rond de 15de plaats. Ik kon het tempo vrij gemakkelijk volgen en op de hellingen had ik zelfs nog wat overschot. Ik had al vlug gemerkt dat Rudi sneller naar omhoog reed dan Marc maar deze was dan weer sneller op de platte stukken. Op één van de eerste hellingen schoof Rudy voorbij Marc en ik schoof mee in het wiel, en daar liep het mis. Was Marc nu verbaasd dat ik er nog bij was, maar hij kwam zonder pardon naar binnen, ik mocht blijkbaar niet passeren. Alleen op een helling binnenkant kan je niet meer weg, met een valpartij tot gevolg. Ik begreep er niks van, ik was zo verbaasd dat ik er me zelfs niet over ergerde. Ik vraag mij alleen af wat er was gebeurd, als de rollen waren omgekeerd. Nu de adrenaline zal bij iedereen tijdens de koers wel wat hoger liggen. Ik wilde direct terug verder rijden en terug mee aansluiten, maar mijn stuur stond paraplu en toen ik beneden was aangekomen bleek mijn ketting er ook al af te liggen. De mannen waren gaan vliegen, toen bleek dat ik de volgende ronde toch niet zoveel achterlag wat risico's genomen met een poging om er naartoe te rijden, maar knap onderuit gegaan in de bocht en mijn ketting begon weer te haperen. Maar wijselijk besloten om gewoon maar uit te rijden.
Met een 17de plek als gevolg Mark en Rudy kwamen binnen op plaats 15 en 16.
Het was zeer leuk, geen last gehad van mijn knie, in de kant gereden door een ploegmaat (waar we achteraf nog mee konden lachen). Het blijft een zeer mooi parcours als het droog is.

26 juli wegwedstrijd te Baal

Normaal gezien ging ik vandaag in de voormiddag met Vicky en Maurice een ritje van 100km rijden te Zoutleeuw. Het was wel droog maar de wolken voorspelden niet veels goed. Na 2 uur gediscussieer besloot ik om dan maar terug naar huis te rijden, ik had nog wat werk en dan kon ik thuis nog een ritje gaan doen. Thuisgekomen nog vlug een discobar gaan plaatsen en toen maar besloten om maar een s te gaan deelnemen aan mijn eertse wegkoers uit mijn carriere, niemand wist van iets, dus ......
De wedstrijd ging door te Baal en werd bestempeld als gemakkelijk aangezien er maar 4 bochten in lagen. Normaal gezien rijden ze bij de VWV 80km koers nu bleek dit 100km te zijn, ik vroeg mij voor de start al af, hoeveel rondjes ga ik meekunnen? 114 vertrekkers een mooie bende, vanaf de eerste ronde werd er al gedemarreerd, en dit bleef zo de hele wedstrijd duren. Nu en dan zelfs mee koers gemaakt, met de schrik van dit ga ik later nog bekopen. Na 5 rondjes begon mijn rug dan ook geweldig te protesteren, danzij een pijnstiller en het viel net wat stil op de juiste moment, werd deze terug wat beter. In totaal werden er 14 tonden gereden van 7km, nog 7 rondjes te gaan, het was nu gewoon aftellen geblazen. Er was 6 man weg, maar je zag ze steeds rijden, één keer met een paar man er tot op 50m er naar toe gereden, maar niemand wilde dat laatste gat dichtrijden. Verbazingwekkend is dat je vrij rustig kan praten in dat peloton en dit terwijl je 47km/h rijd. Bij de laatste ronde zat ik nog steeds goed gepositioneerd in het peloton, ik had me voorgenomen om niet mee te sprinten. Maar ik had daar iemand zijn wiel genomen die toch fors aanzetten. Aangezien ik met een 13 achteraan fiets, een MTB cassette, duw je je zot vanachter. Maar ik was zo gelukkig bij het overschrijden van de meet als ne kleine die zijne Sinterklaas krijgt. Eerste keer meedoen en kunnen uitrijden, en we hadden nog prijs ook. Mijn dag kon niet meer stuk, 100km gebold en 42,5km/h gemiddeld. We gaan nog eens meedoen en we hopen dat we dan weer kunnen volgen. Zolang we kunnen uitrijden zijn we gelukkig. Volgende week Flanderscup te Kessel ben morgen als ik op tijd wakker ben ga ik nog een s met de RBikers mee MTB'en.

maandag 28 juli 2008

Flanderscup te Hechtel

Er werd mij verteld dat dit een zandparcours is en op zaterdag lag het er nog kurkdroog bij. Ik besloot dus om mijn witte outfit aan te trekken. mijn vrouw en de kleine kwamen ook supporteren. Diezelfde nacht had het hevig geregend, maar ik dacht, een zandparcours. ..... Tot ik arriveerde, eerst werd er verteld een klein beetje slijk, maar na het verkennen van het parcours ..... werd dit een klein beetje zand. Het werd weer modder rijden, en ik stond daar in het Dash wit, tot overmaat van ramp, merkte ik 15 minuten voor de start dat mijn band aan het blazen was. Inmiddels was het beginnen te regenen, maar ik was nog net op tijd klaar voor de start. Eenmaal de 40 gepasseerd merk je toch dat de ene dag niet de andere is, de start verliep geweldig slecht en ik had heel wat moeite met opschuiven. Kwam er nog bij dat mijn maag nog altijd kuren heeft, hoogstwaarschijnlijk afkick verschijnselen van de reis naar Italie. Maar ik rijd met Swakke altijd een koers in de koers, aangezien we toch nooit meedoen voor het podium en blij zijn als ze ons dubbelen, want dit betekent een rondje minder. Swakke slijkspecialist en ikke meer ene van alles geven op de rechte stukken. Maar telkens moest ik een gaatje dichtrijden, er viel altijd wel iemand of er geraakte net iemand niet boven. Ik had al niet veel pijlen bij, en ze waren vlug op. Ik moest hem dan ook laten rijden. Echter een rondje later stond hij plat, en heeft dit niet meer kunnen herstellen. En zo werd ik in een belabberde wedstrijd toch nog 16de. het parcours was zeer mooi met kortte klimmetjes en dito afdaling. Mijn witte tenue heb ik toch nog proper gekregen. Voor alle dames, men spuiten het in met Vigor, laat dit een beetje trekken en spuit het daarna proper met een hogedrukreiniger. En alles ziet terug wit. Volgende Flanderscup is te Kessel, maar ik moet gaan draaien die zaterdag. Het zal dus gene vette worden. Maar rijden gaan we toch. Ik verschoot mij een bult wanneer ik zag dat ik in het algemeen klassement op een 9de plaats sta.

maandag 21 juli 2008

Dolomitie Superbike 2008

Wel zaterdag werd nog een hele leuke dag, aangezien Roel vanvoor aan het strijden was om de kampioenentrui, besloten om naar zijn schoonmoeder ginds te fietsen. Zij baat daar een café uit en telkens als we naar de Dolomieten afzakken, stappen we even binnen om wat te drinken en een goeiedag te zeggen. Hoe kon het ook anders ze was nerveus tot en met, ze volgde de wedstrijd via de computer en kreeg regelmatig updates van dochterlief. Na het tumult in de laatste rechte lijn was het natuurlijk bang afwachten, ..... en toen kwam het verlossend bericht, Roel is wereldkampioen. Ze vloog ons meteen rond de nek en omhelsden ons, we waren dan ook de enige Belgen aanwezig. Sporza, dit was een kippenvel moment. Ongeacht onze uitslag van morgen, het weekend kon niet meer stuk. 's Morgens stonden we dan zelf aan de start, we zagen dat de eerste boxen al vertrokken, en er was weer een pak volk. Ik had mijn Epic meegenomen, Italie, Dolomieten, ze kunnen het hier technisch maken ........ maar dat was het niet. De eerste 15km asfalt naar omhoog, allemaal middenblad, en je kon bijna niet passeren er was gewoon teveel volk. De laatste km van de berg was wat steiler, boven had men dan direct de eerste drankpost. Bert kwam iets naar mij boven en samen trokken we verder bergaf, schotterweg tot beneden, opletten in de bochten. Overal lagen er wel Italianen die hun bocht hadden gemist, onderweg kwamen we zelfs een losgeslagen koe tegen. Maar nog altijd veel te veel volk. Beneden in het dal was het vals plat naar beneden richting de laatste klim, aan de voet van de klim sloot Bert terug aan, maar na 100m reed ik langzaam terug weg, hij geraakte niet in zijn ritme. De klim was weer niet technisch en je kon hem gemakkelijk nemen op het binnenblad. Aangezien ik vorige week de 24h van Westerlo had gereden wist ik niet hoe mijn benen zouden reageren, dus ik bouwde wat reserve in voor de laatste kilometers. Raar vond ik het dat er veel mensen aan het sterven waren op die klim, misschien de combinatie van te weinig te drinken met zulks een warm weer. Eenmaal boven gekomen kon ik eindelijk genieten van mijn Epic, want toen werd het pas wat technischer, vooral de laatste afdaling naar het dorp toen, deze lag bezaaid met boomwortels, .....zalig. Maar nog altijd teveel volk, voorbijsteken hier was zinloos. We hadden tegen de vrouwen gezegd dat we hoogstwaarschijnlijk 4h gingen rijden, maar na 3h en 4min was ik al binnen. Bert kwam 2 min. later binnen en de Steffe 15 min. Alle drie verbaast dat we zo vlug binnen waren, er waren nog geen dames te zien. Op zich vond ik dit één van de minste marathons die ik al gereden heb, je hebt wel een paar mooie uitzichten, maar er was dit jaar veel te veel asfalt. Maar ik was eens een keer niet choco gereden, mijn vrouw kon dit appreciëren aangezien we direct verder reden naar het Gardameer. Ik was nu wel te genieten in de wagen. Ik was 64ste geworden bij de Masters 3 den eerste was binnen na 2h19. Blijven trainen zeker.

zondag 20 juli 2008

Dolomitie Superbike Kids 2008

We hadden bij aankomst wat problemen met het hotel en na een lang trip met de wagen was dit niet zo leuk, maar wij Belgen zoeken dan al vlug een oplossing en onze vakantie kon beginnen. Op zaterdag gingen Jarne de zoon van de Steffe en mijne kleinste meerijden. Er werd immers in het centrum een wedstrijd georganiseerd voor deze jonge snaken. Dante viel met zijn klein wieltjes een beetje op, ik had hem nog verteld neem je andere fiets mee. Maar het is een Coremans, en die zijn al wringend geboren. Hij stond op de eerste startrij, er was echter één probleem ze telden daar af in het Italiaans, uno en hij bleef staan en de rest was weg. De pa maar roepen "rijden" en hij vertrok als een raket, zij het met iet of wat achterstand. Als ge die eerste daar ziet rijden, daar zouden menig Rillaarse Bikers al moeite mee hebben. Uiteindelijk werd hij mooi 7de en 4de van zijn categorie, had hij nu toch maar naar den ouwe geluisterd en zijn fietsje met grote wielen meegebracht. Maar deze wedstrijd was dan ook voor de fun. En fun dat had hij zeker gehad. Daarna was het de beurt aan Jarne, maar was ergens in aanvaring gekomen met een andere renner, met een valpartij als gevolg. Op karakter verder en uiteindelijk nog mooi gefinischt. Op de foto 2 fiere vaders en de opvolging. Nu straks de Pailissen nog wereldkampioen en ons week kan al niet meer stuk.

24H van Westerlo 2008

Ik ben op verlof geweest en loop wat achter met mijn blog vandaar.
Voor het eerst in mijn leven ging ik deelnemen aan de 24h van Westerlo en dit in met ons team in de gemengde reeks. Er was nogal wat tumult ontstaan in het team, een beetje gemor en gebrom. Ik was al blij dat Patrick Vandervelpen het team kwam versterken. Nu vind ik dat je alles eens moet meemaken, maar tot op heden vind ik de 24h ........ te lang met 6 personen 24h hetzelfde parcours rijden, word op den duur vervelend, de fun gaat er gewoon uit. Komt er nog bij dat je in shiften moet gaan slapen, van slapen komt er dan toch niet veel in huis. Te kort en te moe. Bij een 10h of minder kan je nog eens dollen en lachen, bij een 24h vergaat het lachen je wel op de 2de dag. Kwam er nog bij dat we reden voor een top drie plaats bij de gemengde teams, en dat we op zondagmorgen onze 2de plaats hadden verloren. met het gevolg dat we nog sneller gingen rijden en in het laatste uur dankzij een superronde van Filip en Angie toch nog 2de werden en 6de algemeen. Maar leuk vond ik het niet echt. Ik ben blij dat ik het eens heb meegemaakt maar voor volgend jaar heb ik mijn grootste twijfels of ik nog zou deelnemen. Maar we zijn weer een ervaring rijker. Filip en zijn entourage hebben een heleboel foto's genomen, binnenkort verschijnen ze op de blog. Volgende week rijden we de Dolomitie.

maandag 30 juni 2008

donderdag 26 juni 2008

15 juni Flanders Cup Vilvoorde

Het was weer zover de 2de manche van de Flanderscup vond plaats te Vilvoorde, voor mij onbekend terrein, maar het weer was goed en dat was al een meevaller. De wedstrijd vind plaats in een mooie omgeving, een park aan het voetbalstadion net naast het kanaal. Kwa accomodatie was het daar dik in orde. Ter plekke waren de heren van MTB Team Langdorp met een hele bende aanwezig, en ik mocht dankbaar gebruik maken van hun tentje. Tijdens het opwarmings rondje viel het parcours meteen in mijn smaak. Na de start een kort nijdig klimmetje, zo kort en nijdig dat ik deze te voet moest nemen, en dan was het verder klimmen tot aan een kappel, lekker op de macht. Vandaar was het stoempen op het grote verzet over kasseien richting een lange klim in een weide, niet moeilijk en niet zwaar, maar ik geraakte daar niet voorruit. Daarna een paar technische afdalingen en heel nijdige beklimmingen, waarvan de eerste te voet en de 2de op het kleinste bladje tot boven. Terug naar beneden, trapjes omhoog om dan vervolgens langs de sintelbaan naast het voetbalveld terug aan de start te komen. Leuk en heftig rondje. Dit moesten we 10x gaan rijden, ik viel bijna van mijn fiets. Aangezien ik aan de eerste wedstrijd had deelgenomen mocht ik nu op de 2de startrij vertrekken, ik ben dan veel te plat om bij de eerste te gaan rijden maar de eerste honderd meter kan ik me meestal wel goed positioneren. Bij de start meteen goed weg, ik en Swakke gingen een koerske rijden in de koers. Normaal zelf een sterk starter maar ik vond hem direct niet terug, maar toen we aan één van de klimmetjes kwamen reed hij tot boven en ik stond daar te voet. Bij het opdraaien rond het voetbalveld waren we bij mekaar, daar minderde hij de gas te fel, ik riep spring in mijn wiel, maar de Swa had blijkbaar een mindere dag en liet me meteen rijden. De volgende ronde kon ik hem nergens meer bespeuren. En van toen was het tempo rijden en hopen dat er iemand mij ging dubbelen, zodoende moet ik een rondje minder rijden. Aangezien we zonder rugnummers rijden is het bijzonder onoverzichtelijk, ik kreeg nog eenmaal pech met mijn ketting, maar dit euvel kon ik vrij vlug zelf herstellen. Mijn rondetijden bleven over de hele koers bijna constant dus hier kon ik best tevreden over zijn. Na de middag was het weer omgeslagen en begon het daar te onweren, maar toen zat ik al gezellig thuis voor tv.

zondag 15 juni 2008

8 juni wedstrijd bmx te Aarschot

Na het slijkgebeuren van gisteren, hadden de mensen van de organisatie van Bekaf de grootste moeite gehad om het parcours in orde te krijgen, maar dit was hen wonderwel gelukt. Dante zat al dagen gebrand om nog eens een wedstrijd te fietsen, wat dit doet hij liever dan trainen. Er is gewoon meer volk dan, en dat motiveert. De eerste reeks won hij, de tweede reeks was ik hem kwijt, bengels van 6 spelen nog graag. Net op tijd voor de start, hij was weer goed vertrokken en dit vanop 8, de laatste weken merk je ook al veel vorderingen bij mijn kleinste spruit, hij vliegt de bochten in en hij kan prima zijn lijn houden. In de derde reeks was hij niet als eerste weg, maar in de laatste bocht reed hij zijn tegenstander subliem naar omhoog in de kombocht, papa keek al glimlachend van de kant toe en zag dat het goed was.
De finale won hij op overtuigende wijze. Zijn eerste overwinning is dus binnen en dit na zijn derde wedstrijd, het zijn wel recreanten maar toch. Hij doet dit met volle overtuiging en dat is wat telt. Het leuke aan deze wedstrijden is, iedereen wint, iedere kleine krijgt hetzelfde aandenken mee naar huis. Misschien moesten ze dit bij het mountainbiken ook eens proberen.
De volgende twee wedstrijden kan hij niet meedoen, want dan zijn we op verlof, papa gaat de Dolomitie rijden, en je raad het nooit de dag ervoor rijden de kids, ik ga hem moeten inschrijven, anders is hij de hele vakantie boos op mij. Nog een paar jaar, als hij dan nog zo graag fietst gaat den ouwe niet meer kunnen volgen.

7 juni Hagelands Chrono

Ik geraak de laatste weken nog amper op mijn fiets en morgen gaat mijn zoon deelnemen aan een bmx-wedstrijd, dus reden te meer om vandaag meet te starten in de Hagelandse Chrono, goed voor 85km. Op zich niet erg want ik ben van de streek, dus het parcours kent géén geheimen voor mij. Afgesproken met Bert en Patrick om samen te starten, we hadden afgesproken om 11h30 te starten, natuurlijk kwam er iets voor 11 een klant voor een offerte (werk). Dju, volledig onder de stress en een pak te laat met Bert naar ginder, op de fiets. Bleek dat Patrick al vertrokken was, het was inmiddels 5 voor 12. Bert starte enkele seconden voor mij, ik geloof dat ze waren vergeten te vertellen dat we 85km moesten afleggen, want 100m verder was er van Bert al geen spoor meer. Voor nen diesel kan dat tellen, ik besloot op mijn eigen tempo jacht te gaan maken. Het regende wel niet toen wij starten, maar het had de afgelopen dagen gegoten en het parcours omgetoverd tot een waar modderbad, man, man, miserie, miserie. Als ik anders een plas zie zou ik al willen rondrijden, maar hier was geen ontkomen aan. Het begin van een ellendige, en modderige dag, mijn Epic kon al dit slijk trouwens ook niet appreciëren. Voor Konijnentjesberg, had ik Bert terug te pakken ......asfalt. Maar het was nog lang en Bert gaf een goede indruk dus ik besloot om maar bij hem te blijven, bergop reed hij overigens aardig door. De vlakke stukken nam ik dan maar resoluut voor mijn rekening. Allebei, kregen we redelijk vroeg last van de achterrem, bij mij was dit euvel iets later opgelost, Bert zijn rem werkte op het einde niet meer, blokken weg. Ik had echter van de eerste kilometers last van chainsuck, en aangezien ik geen nieuwe derailleur wilde aanschaffen stapte ik bij de minste hapering van mijn fiets, dit ging gepaard met het alombekende geroep en getier.
Telkens als ik boven kwam aangewandeld was het achtervolgen op Bert geblazen, zelfs als ik geen last had van mijn ketting reed hij toch vlotter in het slijk naar omhoog. Bij den Tienbunder stond Patrick die had zijn derailleur in zijn wiel gereden. In de vlucht de korste weg naar Rillaar verteld en wij verder. In Houwaart begon ik de achtervolgingen op Bert wat moe te worden, alhoewel ik er soms mee kon lachen, wetende dat ik de dag ervoor mijn Phyton er had afgedaan om deze er daarna terug op te leggen, man, man,....
Na Gelrode begon het parcours iets berijdbaarder te worden, en er lagen ook meer tempostukken (asfalt) in het parcours. Ik zette me resoluut weer op kop en begon mijn ritme te volgen, Bert had een klein gaatje moeten laten, ik temporiseerde nog even, maar het gat werd niet kleiner, ik dus op mijn tempo verder. Het ging beter en beter, er kwamen renners van alle kanten aangereden, er waren er nog met parcours kennis, alleen werd deze hier verkeerd. Spijtig heel spijtig, richting Gelrode kreeg ik vleugels, ik wist wat mij te wachten stond, en dat viel nog allemaal goed mee. En toen was het weer van dat, ik had nog ene binnenband steken, vanvoor, achter rijd ik al met product, en je kan het raden, weer plat, man, man, miserie, miserie.
Vlug binnenband eruit, eerst mijn wiel, ik vond natuurlijk geen inbus, .....eindelijk, hop andere ban erin. Dat schroefje van het ventiel kwijt, en al 2 bommetjes erdoor met steeds dit ventiel naar boven te duwen. Ik ga mijne fiets hier smijten, toen kwam Bert aangevlogen, met verenigde krachten lukte het ons toch om met mijn laatste bommetje mijn binnenband te vullen. Ik riep tegen Bert pak mijn wiel, we zijn bijna binnen, maar hij bedankte vriendelijk, hij had geen achterrem niet meer. Op het einde Fons Moors nog terug ingehaald zie filmke op het einde.http://fonsmtb.netcore.be/2008%20Langdorp%20Chrono%2085%20km%20deel3.avi Telkens als wij elkaar tegenkomen rijd ik blijkbaar lek.


  • Besluit:
    135ste algemeen en 24ste bij de mannen boven de 40 waar er sommige Goorbikers een serieus stuk van het parcours hebben afgesneden, en toch hun eigen hebben laten opnemen in de uitslag. Shame on you!

  • Organisatie top

  • Nieuwe afpeiling, zeer slecht

  • Parcours, zeer mooi maar niet vandaag

  • Remblokken, ketting, cassette, en trapas naar de kloten

Conclusie, dure marathon. Tot volgend jaar, maar met dit weer blijf ik in mijn zetel liggen.


vrijdag 13 juni 2008

31 mei de 10h van Grobbendonk 2008

Na jaarlijkse gewoonte waren we weer present met ons team, ditmaal met Marc, Tom, Angie en Filip. Laatstgenoemde ziet het wel zitten om met ons oude knollen te gaan meefietsen, hijzelf is 27 jaar jong en meteen het groentje van de ploeg, hij beschikt echter over een stel benen zoals stronken. Het parcours dit jaar werd afgelegd in de andere richting, en een paar lange stukken hadden ze vervangen door singeltracks. Aangezien ik het parcours niet had verkend, buiten 1 rondje ging (moest) Tom starten. Hij heeft dit met verve gedaan want hij kwam de eerste ronde door als 4de, hij is dan ook meteen gekroond tot vaste starter van dienst. Het systeem in de wisselzone hadden de mensen van de organisatie ook veranderd, net zoals het vaststellen van de gereden rondjes van de vrouwen. En we moeten eerlijk zijn, dit hadden die gasten goed gedaan. Elke vrouw moest minimaal 6 rondjes afleggen en telkens een armbandje inleveren bij de organisatie. In de wisselzone kwam je niet in zonder fiets, en zo moet het. Ieder deed in het begin 2 rondjes, ik werd aangemaand om mijn banden niet te plat te zetten aangezien ik bijna elke wedstrijd dit jaar ben plat gereden. Maar dat viel geweldig tegen, ik wisselde op een zesde plaats, maar had moeite met mijn fiets onder controle te houden, zeker 4 renners vlogen mij voorbij. De banden gingen bij mijn volgende rit een heel pak platter, mijn tijden werden toen stelselmatig sneller en sneller. Bleek dat we in het begin al aardig wat tijd hadden verloren op de Slijkdabbers en op Cyber, maar oude knollen komen langzaam op stoom, en bij de laatste 2 uur besloten we om elk één ronde te gaan rijden ipv 2. Op een minimum van tijd hadden we het gaatje dichtgereden met de overigens zeer sympathieke renners van Cyber, de Slijkdabbers hadden toen al een rondje genomen. Het laatste uur had Cyber de strijdbijl begraven en bouwden we onze voorsprong op hen vlotjes uit, in de laatste ronde kon ik met 11min45 de mannen van de Slijkdabbers nog net verassen voor de meet, zodoende zaten we terug in dezelfde ronde. Maar hier is het blijkbaar ergens fout gelopen bij Chronorace, volgens ons hebben ze die laatste ronde vergeten te tellen, want in de uitslag stonden we 3de in de mix ipv 2de en 15de ipv 9de in het algemeen klassement. Dit werd echter ter plekke danzij Cyber direct rechtgezet.
Wie zegt nu dat dat men een wedstrijd niet kan rijden op een sportieve mannier!
Besluit, het weer zat mee, de organisatie was nog beter dan vorig jaar, de concurrentie was sterk en sympathiek, en we hebben vanaf nu een Teammanager, namelijk Dirk de pa van Filip zelf een fervent en sterk fietser. Samen met zijn schoondochter heeft hij zelfs gezorgd voor de prachtige foto's.
Volgende week gaan we rijden in het Hageland.

woensdag 4 juni 2008

30 mei BMX te Keerbergen

Vrijdagavond, ik had Dante ingeschreven om aan een interclubwedstrijd deel te nemen te Keerbergen. Ze mochten het parcour gaan verkennen om 18.00h dus het was haasten geblazen na het werk, maar Kurt zijn zoon deed ook mee dus hij kwam mij oppikken. Vandaag reden de recreanten en de wedstrijdrijders onder elkaar, in totaal waren er ongeveer een 130 rijders het merendeel van onze club, Bekaf. Hij heeft nog nooit gereden op een ander parcours en dit is nog maar zijn tweede wedstrijd, dus het werd afwachten. Ze hadden hem al gewaarschuwd voor de eerste hindernis na de start want die lag er nogal veraderlijk bij. Tijdens de opwarming bleek hij steeds sneller en sneller te fietsen, dus het bleek hem wel te liggen het "Sven Nijs Circuit".
Dan de eerste reeks, het belangrijkste bij mijn zoon is de start, veel kracht en doorzettingsvermogen, maar nog niet te veel techniek, dus een goede start is belangrijk. Hij vertrok als eerste en kwam als eerste over de meet, terwijl de mama al roepend en tierend aan het supporteren was naast het parcour, tot groot jolijt van Dante. De tweede reeks won hij weer, maar toen kwam de tweede toch al iets korter. In de derde reeks liet hij zich verschalken in de laatste bocht met als uiteindelijk resultaat in die reeks een 2de plaats. In de A finale werd hij tweede, aan de eerste was niet veel te doen. Eindelijk heeft hij iets gevonden wat hij graag en vol overgave doet.
De papa was natuurlijk enorm trots, het belangrijkste is dat hij het graag doet en zich ervoor inzet. Hopelijk kan de papa morgen ook zo'n puike prestatie neerzetten tijdens de 10h van Grobbendonk.

maandag 2 juni 2008

23 tot 25 mei Herbemont

Een weekendje Herbemont met de Rillaarse Bikers, het paste perfect in mijn agenda. Samen met enkele moedigen vertrokken we met die fiets naar ginder, we waren met zijn 4, Frank, Ludo, Eric en bie bie. meer gegadigden konden we niet vinden, misschien omdat Joris er op zaterdag een wedstrijd van 10km had aangekoppeld? Hoogstwaarschijnlijk zal het wel de afstand geweest zijn, 182km ...... Ik was al aan het genieten en we waren nog niet vertrokken. Ik ging nu eindelijk de tramroute eens fietsen, Tienen - Namen. Onderweg kwamen we nog 4 renners tegen en raar maar waar zij reden ook die richting uit, ik hoorde Ludo nog lachen, "wij rijden net iets verder" tot daar iemand van die bende op reageerde "ja, maar ik rijd tot in Rome". Ik moest Ludo vast houden of hij viel van het verschieten van zijn fiets. Blijkbaar fietste deze jongeman voor een goed doel en werd hij gesponsord per km, hij reed van abdij naar abdij, in 16 dagen naar Rome, ave.
De tramroute gaat heel lichtjes bergop, je voelt het bijna niet, maar de Frank zat goed en toen we in Namen arriveerde hadden we 29,1km/h gemiddeld. Ludo had even een zwak moment gehad, maar zijne dieselmotor moest nog opspringen. Van Namen naar Dinant daar nog een terrasje meegepikt en toen begon het pas. Het parcours werd licht hellend, niet echt zwaar maar we hadden toch al 100km in de benen en dit begon bij Eric en Frank een beetje te wreken. Frank moest minderen bergop en Eric kreeg last van zijn darmen. Het goede weer en de wil om er te geraken maakte echter veel goed. De laatste 10km ging ik mezelf even testen, Ludo ging gezwind mee, de wedstrijden komen eraan, ideaal om eens af te zien. Deze laatste kilometers gingen dan ook in stijgende lijn, en we rede à bloc naar omhoog. Het mooiste dat een mens kan doen is afzien als men gezond is. Boven aangekomen zat er al een deel van de bende aan het terras. Er was te merken dat er een paar niet gefietst hadden die vrijdagnacht, het leek net een zondagsmarkt, er werd gelachen, gedronken en plezier gemaakt. Ik lag toen al horizontaal in mijn bed. De dag nadien gingen we 74km mtb'en, zalig groene streek, en het parcours was mooi uitgestippeld door Joris en Bert. Ze hadden gezorgd dat we op het einde een wedstrijdje konden rijden van 10km, ik vond dit een zeer leuk idee, wat ik echter niet snap is dat de het bestuur zich profileert als een recreanten vereniging en wedstrijdrijders niet apprecieert en hier dan ook geen rekening mee houd. En hier word dan een wedstrijd van 10km gereden, waar bijna door iedereen word aan deelgenomen. Het zal wel aan mij liggen, maar soms snap ik sommige mensen echt niet, of handelen zij uit eigen belang? De wedstrijd, ik dacht eerst niet mee te doen, wat heb ik hier te winnen? Win ik, dan is dit de dood normaalste zaak van de wereld, ongeacht die 180km van gisteren, win ik niet ....... jaaa. Er waren 3 hellingen voorzien en dito afdalingen. Bij de eerste helling waren we nog met zijn drieën volgende helling nog met zijn tweeën en de laatste helling kwam ik alleen boven, het was leuk nu konden we tenminste gelijk binnen rijden. Groepsfeer is immer belangrijk in Rillaar.
's Avonds was er een kwisavond, zeer plezant en heel goed uitgewerkt. En om 00h30 zat ik nog alleen in het salon, iedereen zijn bedje in. Ik heb nog eenmaal gebruld, geen reactie dan ook maar het bedje in. Zondag de laatste dag, ze hadden slecht weer voorspeld maar het werd een stralende dag, er was net die dag een een nabijgelegen dorpje een TT wij met zijn allen naar ginder. We zijn niet met zijn allen terug gekeerd, spijtig wat de TT op zich was aangenaam. Het weekend op zich was een absolute meevaller, buiten Ludo ......die snurkt. Drie dagen gezellig gefietst, zalige bedden, zalig weer, en een zalige sfeer .........Hoeveel punten zou zo'n verslag niet opbrengen. Ik had misschien zaterdag de voorzitter moeten laten winnen, dat waren dan bonuspunten geweest.

donderdag 15 mei 2008

La Reid 11 mei

Normaal gezien ging ik zeker niet rijden, aangezien ik zaterdag en zondag moest gaan draaien. Ik had me dan ook geamuseerd op de 8 van Zelem. Maar op zondag had ik voor mijn gewoonte vrij vlug gedaan, het goede weer zal hier ook wel een rol gespeeld hebben, vandaar de kleine opkomst op zondagavond. Ik had naar Marc een sms gestuurd dat hij me maar moest wakker bellen, ik ging mee, maar zou resoluut voor de 45km kiezen. Tom en Angie waren ook van de partij, we reden naar ginder en gingen eerst Lowie nog oppikken deze verbleef op een camping in de buurt. Eens aangekomen werden we aangenaam verrast met een lekker ontbijt. We vertrokken allemaal voor de 45km, alleen Lowie die ging voor de langste afstand. We waren een beetje laat ingeschreven, met het gevolg dat ze de mat aan de start aan het oprollen waren. Het zalige weer had ook tot gevolg dat er een pak volk was, en als laatste starten is dan géén cadeau. Lowie was al direkt vertrokken, Marc moest ik even later in de menigte laten gaan, na 25km stonden we nog steeds stil, dit zowel bergop als bergaf. Zo een file kom je alleen maar tegen richting kust op de E40. maar dit is en blijft een prachtig parcours alleen te voet spreekt het mij zo niet aan. Raar maar waar, de benen voelde redelijk, en waar ik kon rijden gaf ik me dan ook ten volle. Iets later kreeg een stok tussen mijn wiel, gevolg ketting vast achter mijn cassette. wat prutsen en wij verder, nog géén 3km later, reed ik voor de zoveelste keer dit jaar weer plat. Mijn besluit staat nu vast, mijn Fast Freds gaan eraf. Ik had mijn band gestoken, mijn eertsebommeke was leeg, maar ik had me voorzien want mijn band was nog maar voor de helft op druk. Echter ik had toch wel een verkeerd bommeke bij, dan maar weer wachten. Tom snelde me iets later ter hulp, en wij samen verder. Bij aankomst was Marc al een tijdje binnen, maar er waren problemen met zijn nummer, iets achter mij kwam ook Tom over de meet. En nog even later kwam ook Angie aangereden.
Uiteindelijk bleek dat ik onverwachts een zesde plaats had genoteerd, Marc stond achter mij in het klassement gerangschikt, hij was nogthans 30 minuten voor mij binnengekomen. Moe maar voldaan terug naar huis. De maand mei, word overigens een drukke maand. Hier in La Reid was gewoon te veel volk, veel te veel volk.

dinsdag 13 mei 2008

De 8 van Zelem 10 mei

Deze week had ik bijna niet gefietst en ik moest zowel zaterdag als zondag gaan draaien dus besloot ik om samen met Ludo mij eens te wagen aan de 135km. Bij aankomst stond er dan ook al een lange rij, wat wil je met zo'n fantastisch zomerweer. Sven en Johan waren ook aanwezig maar zij hadden al ingeschreven, zij het voor de 175km. Toch gaan we rijden om erbij te komen.
Met zijn tweeën maakte we vlot tempo en een beetje later sloten we aan bij een omvangrijke groep war ook onze 2 companen van Diest in vertoefden. Het tempo lag daar echter vrij laag, maar een beetje later kwam een 2de groep voorbij geraasd op een helling, wij mee in het wiel. Hier werd blijkbaar koers gereden want alles hing op een lint. Blijkbaar hadden die gasten hier nog komen fietsen want even later waren aan de eerste bevoorrading van 3. Daarna viel heel deze hoop uiteen. Wij met zijn vieren dus verder, even later namen we afscheid van onze vrienden van de 175km. Ludo zijn diesel kwam stilaan op stoom en het tempo werd iets opgedreven, nadien bleek dat er 40 man in ons wiel zat. Bij de voorlaatste stop konden we wat genieten van het landschap. Het parcours wat men kan omschrijven als licht glooiend voerde ons tot in de provincie Luik, langs kleine wegen en voor mij onbekende dorpen. Bij aankomst kregen we nog een minilasagne en reden we moe maar voldaan terug naar huis. Deze rit is zeker een aanrader. We hadden een hoog gemiddelde, de hoogte meters vielen nogal mee. Ik zal het eens controleren op mijn Polar.

donderdag 8 mei 2008

Aischdall 4mei

Wel we zaten in ons intensieve trainingsweek en ik had mijn benen donderdag al laten ontploffen, vrijdag en zaterdag was ik ook nog gaan fietsen, maar zaterdagnamiddag was ik met Wim in de late namiddag naar Luxemburg gereden. Samen met de United Bikers van Diest gingen we daar met zijn twaalven een zondag lekker genieten. Ik had destijds nog voorgesteld aan een paar Rillaarse Bikers om mee te gaan, maar zij hadden geen tijd, waren nog niet zeker, enz. Er waren er nadien blijkbaar toch twee present. Rare jongens die Rillaarse Bikers. Dat zal dat befaamde groepsgevoel zijn waar ze op hun vergaderingen zo dikwijls naar verwijzen. Nu blijkbaar is in Diest ook sprake van lichte onenigheid, tussen twee groepen, de marathon mannen en de rest, de mensen die liever kleiner afstanden afhaspelen. Nu ik train speciaal om die kleiner afstanden af te haspelen, neemt niet weg dat ik af en toe het ook eens leuk vind om net iets langer op de fiets te zitten. Eenmaal aangekomen in het Hotel gingen we direct op zoek naar een Italiaan om zo nodig de benodigde koolhydraten te verorberen. Ik ken overal goed mijn weg, dus wij zonder reservatie naar Pinochio, blindelings hebben we dat daar gevonden. Het werd een gezellige avond, de dag nadien vertrokken we dan met zijn 5 voor de 115km. Er hadden er een paar nog niet getraind van het jaar, als ze dat zeggen dan weet ge al hoe laat het is. Want zonder training aan zo'n afstand beginnen is onbegonnen werk, en neen zo getalenteerd zijn we niet. Ik had goed getraind en deze week hard getraind, meermalen was ik in het rood gegaan. Sven had gisteren nog de Waalse Pijl gaan rijden, 165km, dus die moet dat toch ook voelen in zijn benen. We vertrokken op een rustig maar niet te gezapig tempo, ik hield mijn hartslagmeter goed in het oog. Alles klopte, de tikker bleef laag. Johan moest in het begin lossen, niet zozeer omdat wij te hard reden, meer omdat hij niet zo stuurvaardig was denk ik. We hadden schitterend weer, het parcours was veranderd, maar was er zeker niet slechter op geworden. De eerste kilometers was het nog wennen aan mijn Epic, het was weer geleden van in het begin van jaar dat ik er nog mee had gefietst. Maar het vlotte, de kilometers vlogen voorbij, tot ergens voor kilometer 70. Johan nam kop en dreef het tempo niets de lucht in, maar nog altijd goed doenbaar. maar de jus was op in de benen, ik voelde dat de kracht bergop serieus aan het verminderen was. Dus ik liet ze rijden, het ging echter van kwaad naar erger. Aan de voorlaatste drankpost besliste Gerrit om voor de medium toer te kiezen, 15km nog en binnen. Ik was aan het trainen dus ik reed verder nog 40km te gaan. Met zijn 4'en verder tot aan den eerste berg en dan stond ik er alleen voor. Ik had mijn mp3 speler al opgezet, al stervend genietend van goeie muziek. Bergop tegen 5km/h en dan OMD met Elektricity, zalig ....... aan de laatste drankpost waren de United Bikers al verder gereden, ik was dan ook al totaal op. Het is er in feite niet zwaar, maar het is mijn eerste marathon van het seizoen en dit in combinatie met deze zware week, ....... en het is daar potverdikke altijd bergop, al is het maar 3, 4%. Da's voor mijn stijl van rijden, veel te veel vals plat. Bij de laatste drankpost zette ik mij op een boomstam met de colafles in mijn hand, blijkbaar zag ik er geweldig slecht uit. Ik dacht eerst dat die mannen mij een "salade" aanboden, maar het was "tu es malada". De eerste serieuze inzinking van het jaar was een feit, nog 20km te gaan. Opgeven staat niet in mijn woordenboek. En de gedachte dat ik binnen 2 weken ging goed zitten, sterkte mij om verder te rijden. Alhoewel van rijden was nog nauwelijks sprake, bergaf dat ging nog, maar ik geraakte die laatste 20km niet boven de 12km/h. In het begin van de rit was het, "'t is schoon hier met die bergskes", op het laatste was het meer van "alweer n'een kl*****te berg". Bij het inrijden van het dorp stuurde ze ons nog even naar omhoog over den asfalt, man man man, zoals elke helling de laatste 20km, gebeurde dit te voet. Moe maar voldaan reed ik binnen, Wim nam mijn fietsje aan en ik kon gaan douchen. Overigens Wim was mijn slaapkameraad, en omdat ik af en toe eens durf te snurken had ik "Silence" genomen, dat product waar Lotto mee rond koerst. Geweldig slecht, maar niks gesnurkt. eenmaal thuis gekomen ben ik redelijk vlug gaan slapen, de dag nadien waren de benen nog choco.

Vandaag is in feite den eerste dag, dat mijn benen 's morgens niet meer pijn doen. Deze avond naar de masseur en dan zijn we morgen terug zoals herboren. Voor de rest was dit alweer een geslaagde uitstap met de vrienden van Diest. het was dan ook nog maar den eerste keer dat ik had meegereden. Tot binnenkort.

maandag 5 mei 2008

1 mei Omloop van Vlaanderen

We zitten in een zware trainingsweek, dit als voorbereiding op de verschillende teamevenementen die gaan komen. Vandaag reden we naar Denderleeuw om aldaar een rit van 135km te gaan afhaspelen. Marc kwam mij oppikken en Ludo reed ook mee, we hadden gerekend een uurtje rijden dus we gaan op tijd kunnen starten. Ludo wist de weg en hij reed op kop. We reden één afslag van Dederleeuw voorbij, 2 , 3 , 4 ....... ik ga toch even bellen, maar de verbinding bleek slecht. We reden momenteel richting Kortrijk, Marc stak dan maar Ludo voorbij en eenmaal naast de weg, vroegen we aan Ludo naar waar hij aan het rijden was. Deerlijk zei hij vol overtuiging. We zaten dus veel te ver. Eenmaal aangekomen te Denderleeuw bleek er veel, heel veel wind te staan. We vertrokken gezamenlijk, maar Marc had er zin in en hij had ook goeie benen. Na de eerste drankpost haakte Ludo af, wat later moest ik ook lossen maar kwam dankzij een Nederlander weer bij Marc, en toen was het afzien tot aan de meet. Als je weet dat we na de laatste drankpost bijna niet onder de 35km/h zijn geweest, bij de laatste 10 km wilde mijn benen niet meer en reed ik op mijn eigen tempo verder. Bij aankomst stond Ludo ons op te wachten, hij had voor een kleinere afstand gekozen. Moe en voldaan terug naar huis. De mamma en de kleinste zijn immers naar de kust, ..... ik ga elke dag fietsen.

dinsdag 29 april 2008

27 april BMX Aarschot

Dante zag voetballen niet zo zitten, en fietsen des te meer. Vandaar dat ik hem, op aanraden van Kurt, ging laten BMX'en. Hij had al 2 keer gaan trainen en telkens als hij moest naar huis gaan hadden we ruzie. Blijkbaar vind hij dit veel leuker. Ik besloot dan maar om direct een fietsje te kopen en de nodige uitrusting, hij was namelijk op training al een paar keer serieus op zijn bek gegaan. Ik had mij dan ook maar meteen laten overhalen om hem in te schrijven voor een wedstrijd bij de recreanten. Vrijdag was hij nog gaan trainen, maar hij reed toen als een toerist over het parcours, te dikwijls gevallen denk ik. We zullen zien wat het zondag zou geven. De nacht voordien was ik nog gaan draaien, dus met kleine oogjes naar de wedstrijd, die gasten trainen nog in de voormiddag, en om 12h zou de eerste reeks starten. De mamma had blijkbaar veel last van zenuwen dit tot jolijt van Kurt. De eerste reeks werd Dante in de spurt 2de, maar hij was goed vertrokken en hij duwde overal goed door. De "Rillaarse Bikers" waren dan ook komen supporteren, en da's voor ne kleine altijd plezant. Er was wel een pak volk, het goede weer zal hier ook wel veel mee te maken hebben. De volgende 2 reeksen werd hij telkens 2de, maar nu met ruim verschil op de 3de. De laatste reeks, de finale. Als hij nu maar niet valt. Hij was goed weg maar voor de 2de berg werd hij al ingelopen, echter in de voorlaatste bocht zat hij terug in het wiel van den eerste. Ik maar roepen "pakt hem binnenkant in den bocht" maar hij volgde gewoon den eerste. Dus verdienstelijk 2de en dit voor zijn eerste wedstrijd, hij had overigens nog maar 1 weekje gaan trainen. Maar het belangrijkste, hij doet het graag. Wat blijkt later, als je vanvoor rijd heb je veel succes bij de dames ..........

Voorlopig zal het alleen trainen worden, want het karakter heeft hij van zijn papa, maar techniek dat moet nog komen. Neemt niet weg dat deze papa wel ontzettend fier is. Ik kan niet wachten tot hij op de fiets mij van het kaske naar de muur gaat rijden, roepend ......ouwe waar blijft ge.
Donderdag ga ik niet naar Waimes, maar gaan we nog wat kilometers doen "De Ronde Van Vlaanderen". Zondag zitten we in Luxemburg voor een marathon. En daarna zitten er weer een paar wedstrijden aan te komen.

maandag 28 april 2008

26 april "Dwars door Voeren"

Aangezien ik zaterdagavond moest gaan draaien had ik besloten om nog eens wat kilometers te gaan maken op zaterdag. Patrick had gebeld met de vraag ik of ik ginder ging rijden. Aangezien het lang geleden was dat ik nog in de Voerstreek had gefietst spraken we ginder af om 8h.Bij het vertrek was het nog wat frisjes, maar eens de hellingen in zicht zouden we wel vlug warm krijgen. Ik moet eerlijk toegeven het was een mooie rit met één ellendig stuk lange, nogal vrij drukke baan licht hellend bergop en wind op kop. Niet echt mijn ding. Een beetje later kwam de zon er dan door, zalig. Met zijn 2en hebben we de 135km afgehaspeld aan iets boven de 29km/h gemiddeld en we hadden ongeveer een 1400Htm. Patrik had heel de dag getraind op kracht, want bij aankomst bleek zijn rem te slepen achteraan. Deze avond draaien en morgen gaat mijn zoon zijn eerste wedstrijd bmx'en. Ik ben benieuwd.